Następstwem niepowodzeń Commodore "x16" i "+4" (264 series) był w 1985 roku model, który został oznaczony symbolem C128 (oraz jego kontynuacja Commodore C128D), przedstawiony szerszej publiczności. Szybko zyskał jej aprobatę ponieważ pracował w trzech trybach (m.in. w trybie Commodore C64 z wszelkimi jego konsekwencjami - oprogramowanie).

Commodore 128 był urządzeniem profesjonalnym, wykorzystującym nowe techniki i możliwości procesora, pamięci i zaawansowanych programów, choć tych ostatnich nie powstało aż tak oszałamiająco dużo jak na C64, czy ZX Spectrum.

Dzięki dodatkowemu procesorowi Zilog'a Z80A i CP/M Commodore C128-ka mogła pracować w systemie stanowiącym nić porozumienia z innymi mikrokomputerami. Po skończonej pracy natomiast, można było się zrelaksować przy dowolnej grze popularnej "komody".

Obudowa nowego produktu została zmieniona radykalnie. Posiadała klawisze funkcyjne umieszczone w górnej części klawiatury oraz blok klawiszy numerycznych podobnie jak to jest dziś. Wyjątkiem były jedynie klawisze kursora. Wersja 128D jeszcze bardziej przypominała sprzęt profesjonalny, gdyż klawiatura została oddzielona od obudowy komputera i zyskała wbudowaną stację 5,25".

Uznanie użytkowników spowodowało, że firma znów stanęła na nogi, a trud jaki sobie zadali ludzie pracujący nad udoskonaleniem mikrokomputerów Commodore nie poszedł na marne. Kolejne kroki w kierunku rozwoju nie były już takie trudne i były bardziej przemyślane.

Przy następnym modelu - a była nim Commodore Amiga - wykorzystano procesor 16-bitowy, na którym została oparta budowa konkurencyjnego Atari ST. Ojcem konkurenta był nie kto inny jak sam Jack Tramiel, tym razem "po drugiej stronie barykady" - ale to już inna historia.