Standard jaki narzucił swoim produktom rok wcześniej Sir Clive Sinclair został utrzymany. Niestety firma dostała się w ręce Alana Sugara, który był władcą innego równie popularnego koncernu, a mianowicie Amstrad/Shneider.

Sinclair miał spore kłopoty po wprowadzeniu wiosną 1986 roku ZX Spectrum 128 +. Mikrokomputer był dużym osiągnięciem i miał spore możliwości, ale jego popularność oraz dostępność programów nie była dostateczna, aby następca ZX Spectum 48kB podzielił ten sam sukces.

Podobnie również w 1987 roku było z opisywanym modelem ZX Spectrum 128 +2, różniącym się wbudowanym magnetofonem i klawiaturą, która zmieniła się z wielofunkcyjnej na rzecz do dziś stosowanej numerycznej.

Komputer nie miał różowej przyszłości mimo wyraźnie niskiej ceny - nawet w Polsce glód rynku, mocno zdominowanego przez niewiele droższe Amstrady i coraz częściej pojawiające się maszyny 16-bitowe Atari ST i Commodore Amiga, nie zdołał wciągnąć tego jakby nie było sukcesu.

Większość urzytkowników, którzy decydowali się na zakup ZX Spectrum 128+ oraz 128+2 korzystało z trybu ZX Spectrum 48kB, niewykorzystując pełnych mocy przerobowych tej jednostki. Przypuszczam, że nie byli do końca szczęśliwi.

Kupując coś nowego oczekuje się czegoś innego. Jeżeli natomiast chodzi o wbudowany magnetofon, to zamiast być pomocny często zawodził i doprowadzał użytkowników do szewskiej pasji. Ten błąd wyeliminowano w kolejnej wersji ZX Spectrum 128 +3 , montując w niej po prostu stację 3" dyskietek.

Historia firmy Sinclair znajduje się w serwisie tech.enautic.pl, której tematem jest nie tylko historia ale i nowe technologie.